Promocja !

UNCU I TOCAPU

 

Uncu, podstawowy strój andyjskich Indian stanowił rodzaj poncha czy tuniki, tak prosty w swoim kroju, lecz bez tocapu pozbawiony byłby symboliki, mistycyzmu i magii nieodłącznie towarzyszącej Peru. To właśnie tocapu wyróżniało sztukę tkacką kultur przed konkwistą Peru. Mówimy o seriach kwadratów z rysunkami, wzorami geometrycznymi w środku mającymi symbolikę hieroglificzną. Do dziś nie udało się rozszyfrować informacji przekazywanych w tocapu, lecz istnieje przekonanie, iż stanowiły rodzaj języka czy pisma.

 

UNCU

Inkowie odziedziczyli, zachowali i rozwinęli tradycje tkackie po kulturze Wari (1200-1450) oraz zapożyczyli niektóre materiały i techniki od innych kultur przyłączonych wskutek podbojów do imperium Tawantinsuyu. Ich sztuka tekstylna była jedną z najbardziej rozwiniętych w szczytowej formie Imperium Inków, dzięki bogatemu wyborowi materiałów tkackich, różnorodnym technikom tkackim i ich wysokiej jakości. Ich wyroby wyróżniały się nadzwyczajną symetrią i uporządkowaniem w układach figur.

 

TOCAPU

 

Religia, społeczność i polityka pełniły ważną rolę bowiem wyroby tkackie wyrażały światopogląd Inków i identyfikowały społeczne podziały. Niektóre tkaniny tzw cumbi przeznaczone były wyłącznie dla Inki, kapłanów, generałów. Wytwarzano je z wełny wicuni i przyozdabiano piórami egzotycznych ptaków oraz mullu-misternymi haftami z kolorowej przędzy i zdobieniami ze złota i srebra. Do wyrobu cumbi przeznaczano specjalne miejsca tzw aclla huasi gdzie kobiety-mamaconas przygotowywały specjalne stroje i rytualne napoje. Prosty lud nosił tkaniny tzw abasca, tkane z grubych włókien wełny lamy. Mężczyźni do uncu nosili przepaski, które pełniły również rolę toreb (forma trójkąta), torba tzw chuspa mogła być również kwadratowa z wąkim paskiem.

Tkaniny były również towarami wymiany handlowej i daninami na rzecz państwa.

Włókna uzywane do tkania farbowano wcześniej używając barwników z roślin i zwierząt. Tkano również bawełnę, lecz ta większe znaczenie miała przy okrywaniu zwłok do pochówku. Ubrania tkano na różnych typach krosien. Najczęściej stosowano krosna poziome, obsługiwane na siedząco, gdzie indianki warsztat tkacki układały sobie na kolanach.

Różnorodne techniki tkackie wyróżniały poszczególne regiony Tawantinsuyu i były zależne od rodzaju zastosowanych materiałów, grubości nitek i przeznaczenia wyrobów. Najbardziej znanymi były techniki hilado, brocado, tapiceria (tkanie grubych materiałych wymagało stabilnego warsztatu tkackiego na cztery ręce), doble tela, entrelazado, caras de trama, urdimbre (służyla do tkania uncu i toreb o jaskrawych kolorach), anudado (technika służyła do oznaczania wartości numerycznych i wagowych w tkaninach- kipu).

Kolorami dominującymi w sztuce tkackiej były czerwony, pomarańczowy i czarny. Układano z nich wzory, długie delikatne pasy, szerokie kwadraty oraz skomplikowane małe motywy geometryczne (gwiazdy ośmioramienne, różne rodzaje krzyżów) w tym motywy roślinne i zwierzęce.

W tkaniu dywanów Inkowie osiągnęli mistrzostwo. Podczas gdy europejskie dywany wytwarzane były z wątków nitek nie przekraczających 85 wątków na cal, to peruwiańskie potrafiły mieć 200 wątków na cal, także doskonale tkano skomplikowane motywy jaguarów i pum. Do tkania dywanów używano warsztatu poziomego i pionowego i używano osnowy z bawełny a wątków przędzy cienkiej i grubej z wełny lamy, alpaki i wicuni.

Tkactwo dywanowe starożytnego Peru, które apogeum osiągnęło podczas okresu Huari, wyróżniało się znacznie na tle kultury Inków i po dziś dzień jest uważane za najpiękniejsze w historii tkactwa Peru.

Obecnie tradycje tkackie są kultywowane przez ludność zamieszkującą Andy a za najbardziej uznawane sa wyroby z miasta Chinchero w okolicach Cuzco, które wiernie oddają tradycje tekstylne pierwotnych kultur Peru oraz Inków.

 

oprac. Magdalena Duenas Flores

 

Prawa autorskie zastrzeżone zgodnie z ustawą z dn. 4.II.1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

 

Copyright © 2008 sztukaperu.com

ponczo, wełna lamy, egzotyczna biżuteria